NEVER TAP OUT

17 Aug 2010
August 17, 2010
– NEVER QUIT. NEVER GIVE UP. NEVER SURRENDER

 

De laatste chemo zit erin, menschen. Zekersteweten, ik ben herstellende, het herstel gaat iets langzamer dan normaal, maar o, dit is de laatste. *boks*

Het zinkt echt nog niet in, het besef. Zeker de eerste dagen was ik nog heel erg bezig met ‘ik mag niet moe worden, want over drie weken…’, ‘oh, wacht, hij is verkouden, niet in de buurt komen’, gespannen, alert, zenuwachtig, nachtbraken.

En ik was moe. Zo moe. Maar slapen – ho maar. Gedachtentsunami’s, hersensashimi’s. Wervelwinden. Op slot. M’n hoofd werd druk, ik dacht er omheen. Vluchtte in werk, feestjes.

Want ineens ben je niet meer ‘ziek’. Je wilt door met je leven, maar je weet niet hoe je het af kunt sluiten. Afsluiten klinkt sowieso niet goed. Alsof je een kurk terug in een bruisende champagnefles probeert te ploppen. a) gaat dat niet, en b) zonde van de champ. Die moet gewoon op, natuurlijk.

Het einde van de behandelingen is ook heel abrupt. Alsof je eruit geflikkerd wordt. Zo, de laatste zit er in, hoppa, schop onder je reet en veel plezier ermee.

Een nazorggesprek over de chemo, die wel werd aangeboden (meld ik volledigheidshalve), leek me niet echt heilzaam. Buiten het feit dat visioenen over bril- en knotdragende hoofd-schuinhoudende hulpverleners met een clipboard en tissues zich aan me opdrongen, hoef ik niet nog meer te weten over de chemo. Dat weet ik allemaal wel nu. Been there, done that.

Want wat ze je dus niet vertellen, is hoe het nu verder gaat. Wat je geacht wordt te doen nadat je 8 (ACHT!) maanden orders hebt opgevolgd van het ziekenhuisregime. Na zo geleefd te zijn, volgens de wittejassennorm, in de vaste structuur van de operatie, bestralingen, onderzoeken, chemo, behandeling na behandeling.

Het is ineens voorbij. Maar de euforie blijft uit. WTF, denk je dan. En nu? Opnieuw leren leven. Opnieuw plannen maken, die stap zetten, terwijl je weet dat je ‘m smakhard in je gezicht kunt krijgen. Da’s best lastig. Soms.

Maar ook spannend. Ik ben nieuwsgieriger geworden. Leef intenser. Bewuster. Stel me open voor nieuwe ervaringen, mensen. Ben opener over mezelf – tja, als ze tot in Chili hebben meegelezen over de meest intieme details van je lijf en leven, dan krijg je daar ook letterlijk schijt aan.

Ik ben eindelijk aan verwerken toe.

Niet afsluiten, maar oplossen, door je heen stromen, pijn doen, verwerkt worden en loslaten. Nadenken over wat was. Wat is geweest. Vroeger. Verwerken. Tering. Eindelijk dringt het een beetje door.

Kanker, bestraling, IVF, chemo, uitzaaiingen, tumoren – dat die woorden onderdeel zouden worden van onze dagelijkse realiteit. Dat verwacht je ook niet. En toch was het zo. Is het zo. Want laat dit je ooit helemaal los? Blijft het niet altijd onderdeel van je zijn, je wezen? Ik ben compleet veranderd. Wezenlijk. In m’n kern.

Er zal altijd een voor zijn. En een na. Zoals bij alle grote gebeurtenissen in een leven. Het overlijden van papa in 1991. De brand in 2000.

De tijd voor papa’s overlijden. Vrolijkheid, de camping, leren lezen, wedstrijdjes wie het eerste sliep, het overlijden van de vader van een vriendin terwijl ze bij ons op de camping was, de platdrukknuffel van papa zodra ze was opgehaald om de begrafenis van haar vader bij te wonen, chinees halen op vrijdag, de Eems, speedboten, Schlossdankern, waterskiën, vissen, Molly die wegliep en vers gevangen paling roken.

De tijd na papa’s overlijden. Koffie. Schrik. Gert. 06-11. Ambulance. Wakker worden midden in de nacht. Mama komt thuis. Ineenstorten op de vloer. Stil verdriet. Angst. Koppigheid. Ruzies. Drie-eenheid. Truien. Voetbal. De onverbrekelijke liefde tussen moeder, broer en zus. Een liefde die tijd en ruimte overspant. Afstanden en uren wegvaagt met een blik, een enkel woord, een lach.

De tijd van Annelies, bezinning, het grote leren begint. Mijn god, wat zijn we een mooie weg gegaan.

De tijd vlak voor de brand. Ik leer Lief kennen. Het gebeurt. Het overspoelt me. Ons.

Dan, de brand. Alles weg. Opnieuw beginnen. Een nieuwe fase breekt aan. Gaat met veel pijn gepaard. Zoals elke geboorte. Weer een afscheid, een nieuw begin.

Renkum, verhuizen. Afstuderen, m’n eerste baan. Ontplooiing. Leren, creativiteit, Chinny, Isis, Bentley, Joanneke, Christine, Ton, Matty, Marijke, Jim, het team. Werk als groot deel van m’n identiteit.

Stoppen met roken. Sporten. Sjabbens Heteren. Hakkie, Eelco, Mar, El, As, Jan, Tuur, Myr, Jas, Sven, de COMBAT crew, Martine, Dave. Vanaf dag 1 was het leuk. Gezellig, lol, maar vooral ook dieper dan dat. En vooral heel positief.

Vanaf dag 16 van december 2009 een heel ander balspel. Verdieping. Liefde. Kracht.

Mijn Lief werd mijn essentie. Onze familie onze liefde, onze vrienden onze kracht. Annelies het kompas in onze chaos. Allemaal werden ze van alles een beetje. Van daaruit heel veel. En daardoor alles.

Ik ben gedragen. Ik hoefde niet te denken, niet te voelen, niet te zijn. Dat deden jullie voor me. Zowel in real life als online :) . Waardoor ik de kracht had om te werken, te vechten.

Want ook dit is weer opnieuw geboren worden.

Langzaam loop ik naar de rand
Kijk door de nevel van de vacuüm bubbel
die me zo liefdevol omhuld en beschermd heeft
de afgelopen maanden
Koester me nog even in z’n warmte

Ik zie een wereld vol leven, groen,
schoonheid en mogelijkheden
Ik stap naar voren
Even aarzel ik nog

Ik kijk om en glimlach
Achter me begint het te schemeren
Een beetje weemoedig
door alles wat we hebben meegemaakt

Ik ben klaar daar
Het is goed

Ik draai me om
en stap vastberaden
er dwars doorheen
uit de vacuum bubbel
mijn nieuwe leven in

#kickcancer

Waarom ook niet. *boks*

Rob Thomas - Little WondersThank you, my dearest matey, for finding this for me. X

3 replies
  1. Anonymous says:

    Ik lees jou verhaal met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen!
    Ik lees het verhaal van een hard vechtende vrouw, die zo veel al heeft doorstaan! nu opzoek naar de verdere toekomst, met geluk, vrienden, ect. om het verleden een mooie plaats te geven en om verder te kunnen gaan!
    Jou leven is nog in volle bloei, neem de tijd en je rust en bedenk dat ik achter de schermen altijd voor jou klaar zal blijven staan!
    Jij bent mijn beste vriendin in hart en ziel!

    Reply
  2. Carolyn says:

    Lieve Janet,
    Dapper, moedig… wat een levensverhaal! Je bent een echte vechter… nu een nieuw doek pakken, nieuwe kwasten en te gekke kleuren en maak een te gek schilderij van je leven NU en in de toekomst. Ik weet nog tijdens mijn bestraling van mijn oor dat je dan in een soort roes leeft van dag tot dag… en dan ineens is de laatste dag en doei! Raar en vreemd.. maar het leven gaat door… er is altijd een voor en na.. het gaat erom hoe je NU leeft en JIJ bent de architect van JOU leven…. go for it lieve Janet en make your dreams come true! Je verdient het! en blijf vooral schrijven omdat je woorden mensen in hun hart treft… en je zeker iets te zeggen hebt.
    OP een afstand heb ik met je meegeleefd… we kennen elkaar niet goed… maar met heel mijn hart wens ik je een prachtig mooi en gezond leven toe!!! Keep smiling and people will wonder what you are up to!
    Dikke knuffel, Carolyn

    Reply
  3. Carolyn says:

    oja, wat ik je nog wilde zeggen… ik heb bij wijze van tegen die kudtK gezegd “ok je bent bij mij geweest, maar daar blijft het bij… now get the F*** out of me.” In gedachte zal ‘ie nog wel met regelmaat voorbij komen… maar blijf de baas over ‘m… and LIVE!!! xxx Je kunt het!!! ECHT WAAR… celebrate LIFE X

    Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>